▓▒░░ D a rk nes s ░░░ ▒▓

chapter 1 : J is a hottest guy

“ แก…เจมาแล้วๆ น่ารักหวะ ”

“ อร๊ายย ! แฮนซั่มม พี่เค้ากินอะไรเป็นอาหารวะ ยิ่งเห็นยิ่งน่ารักขึ้นทุกวันเลยอ้ะ ”

เสียงพวกผู้หญิงคุยกันเรื่องผมแต่เช้า บ้างกรีดร้อง บ้างอมยิ้มมองมาที่ผม ตั้งแต่ผมเริ่มก้าวเข้ารั้วโรงเรียน ไม่สิ ที่จริงต้องพูดว่าตั้งแต่ก้าวลงจากประตูรถแล้ว ผมก็เป็นเหมือนเดิมแบบนี้เหมือนทุกวัน เมื่อไรจะชิน เมื่อไรจะเลิกมองกันซักทีวะ ดูเหมือนพวกเธอไม่รู้เลยว่าผมบื่อหน่ายเวลาที่ถูกมอง เพื่อนๆมักอิจฉาผมที่มีแต่สาวๆพูดถึง มันบอกว่าผมเป็นผู้ชายที่ฮอตที่สุดในมอปลายแล้ว ผมไม่เห็นอยากเป็นเลย ถูกพูดถึงเยอะ ความจริงบ้าง ข่าวลือบ้าง แต่อย่างหลังเห็นจะเยอะกว่า จริงๆแล้วสาวๆที่ต่อต้านผมก็มีเยอะนะ

 “ หน้าอย่างกะทอม แหลมๆยาวๆอย่างนี้ไปทำหน้ามาป่าววะ ” ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขณะยืนกอดอก เธอมองผมเหมือนมองแมลงสาบยังไงยังงั้น

“ พยายามแอ๊บเท่ เพื่อให้ดูแมน กลัวหลุดเกย์แหงเลย คิคิ ” ผู้หญิงอีกคนก็ล้อซะผมเสียเซลฟ์เลย

“ พ่อมันรวย เลยเปลี่ยนหน้าเหลี่ยมเป็นหน้าหล่อได้ไงล่ะ ” นี่ก็อีกคน เอาเข้าไป นี่ผมเคยไปทำอะไรเธอเรอะ ห๊า!

เออครับ คางผมอาจแหลมกว่าผู้ชายคนอื่นในโรงเรียนไปซักหน่อย แต่ผมว่าหน้าผมมันได้รูปพอดีนะ แล้วผมก็ไม่เคยแอ๊บเท่ มันเป็นบุคลิกของผมอยู่แล้ว ผมไม่สนข่าวลือหรอก ความจริงมันก็ยังเป็นความจริง ผมแมนทั้งแท่ง ไม่เคยผ่านศัลยกรรมใดๆ และไม่คิดจะทำ แม้ว่าจริงๆแล้วผมไม่ค่อยพอใจใบหน้าตัวเองหรอก หน้าผมมันหวานไป ขัดกับบุคลิกของผมซึ่งดูเหวี่ยงๆ เท่ๆ ผมถึงได้มีข่าวลือว่าเป็นทอมไง

 

ในห้องเรียน

กริ๊งงงง!

“ วันนี้พอแค่นี้ก่อนนะ เลิกเรียนจ้ะ ”

“ คร่อก  เลิกซักที เห้ยย ไปกินข้าวกัน กูหิวไส้จะขาดละ”  ผมลุกอย่างกระตือรือร้นทันทีเมื่อครูก้าวออกจากห้อง นับครั้งได้เลยที่ผมไม่หลับในเวลาเรียน ก็มันน่านอนนี่ แถมผมยังมีเทคนิคสุดยอด ครูจับไม่ได้เลยว่าแอบหลับ หึหึ

“ ร้านอร่อยหน้าโรงเรียนเจ้าเดิมนะ บรรยากาศดี กูชอบ ” สิงโตเพื่อนซี้ตอบผม สิงโตเป็นเพื่อนสนิทที่สุด คบกันนานที่สุดแล้ว มันเป็นคนร่าเริง แต่ก็จริงจัง เป็นที่ปรึกษาที่ดีมาก ไม่ว่าเรื่องอะไร

“ รู้นะมึงคิดอะไร ร้านนั้นสาวสวยมากินเยอะ ถ้าไม่ได้เหล่สาว มึงจะตายให้ได้ใช่มั้ย ” ผมล็อคคอมันตามประสาเพื่อนซี้

“ ก็มีแต่มึงแหละ ที่ไม่ชอบเหล่สาว ” เพื่อนอีกคนแซวผม ผมผิดตรงไหน ผมแค่เป็นคนดี ไม่เจ้าชู้ครับ หึหึ (แน่ใจเรอะ)

“  เออ เก็บกระเป๋าให้ไวพวก ถ้าพวกมึงยังช้า กูจะกินมึงนะ ” ผมบอกเพื่อนๆที่เหลือ เพราะเริ่มตาลายเห็นเพื่อนเป็นกุ้ง เป็นน่องไก่ไปแล้ว

“ บางที คำพูดมึงก็สองแง่สองง่ามนะ ” สิงโตยักคิ้ว กวนตีนเหมือนอย่างเคย

“ ไอ้บ้าาาา! มึงนี่คิดได้ ” ผมตบหัวมันเบาๆ ผมไม่กินเพื่อน แต่ผมกลัวเพื่อนจะกินผมมากกว่า ก็ดูมันพูดสิ มันคิดอะไรกับผมป่าววะ ฮ่าๆ ล้อเล่นน่ะ ผู้ชายมันก็ล้อกันเล่นแบบนี้ ผมไม่ได้คิดจริงๆนะ

 

ร้านอร่อยหน้าโรงเรียน

“ พี่เจ คบกับหนูได้มั้ยคะ ” เด็กหญิงน่ารักคนหนึ่ง เธอยื่นดอกกุหลาบให้ผมด้วยรอยยิ้มแบบเขินอาย ผมนึกอยู่แล้ว ก่อนหน้านี้ เธอนั่งอยู่โต๊ะข้างๆ รู้สึกว่าเธอมองมาหลายครั้ง ตอนที่ผมกินข้าวอยู่ ผมยอมรับว่าเธอน่ารักมาก แต่ดูยังไงผมก็รู้สึกว่าชอบเธอไม่ได้ เธอดูอ่อนหวาน สดใส ผมยังมองเธอเป็นเด็กอยู่เลย

“ วี้ดวิ้วว น้องโคดน่ารักมาขอขนาดนี้ กูเสียดายแทนนะโว้ย มึงอย่าใจร้ายนักเลยน่า ” สิงโตพูดชักโน้มน้าวผม แถมเพื่อนคนอื่นๆก็ส่งเสียงเชียร์ให้ผมรับรักน้องเขาซักที

“ เอ่อ น้องไม่ใช่สเปคพี่อะ โทดทีนะ ” ผมไม่รู้จะพูดยังไงให้นุ่มนวล ก็ผมมันพูดตรงๆแบบนี้แหละ เพื่อนๆโห่กันใหญ่ แถมบ่นเสียดายแทนผมยกใหญ่เลย แล้วน้องคนนั้นก็เดินจากไปอย่างผิดหวัง นี่ไม่ใช่รายแรกหรอก ผมต้องเห็นผู้หญิงผิดหวังแบบนี้มาเป็นร้อยครั้งแล้ว ทั้งที่มีสาวๆเข้าหาผมก่อนมากมาย ผมก็ยังไม่เคยคบกับใครสักที ก็ผมยังหวงชีวิตโสดอยู่นี่ อีกอย่างผมยังไม่เจอคนที่ใช่เลยสักคน เลยปฏิเสธไปทุกราย ทำไงได้ล่ะ

 

“ ถามจิงๆนะ สเปคมึงต้องแบบไหนวะ แบบน้องคนนี้เพอร์เฟคมากเลยนะโว้ย ทั้งขาว หุ่นดี ตัวเล็ก น่ารัก มึงโง่ป่าวห๊าา! ” สิงโตยังด่าผมไม่จบขณะขึ้นรถระหว่างทางกลับบ้าน เพราะบ้านเราไปทางเดียวกัน ส่วนเพื่อนคนอื่นแยกย้ายกลับหมดแล้ว

“ มึงบอกกูฮอต กูหล่อเลือกได้ไม่ใช่หรอ ให้กูเลือกหน่อยสิ กูไม่รู้สเปคกู แต่ที่เข้ามามันยังไม่ใช่อะ แล้วกูก็อยากโสดเป็นเพื่อนมึงไง ฮ่าๆๆ ” ผมบอกปัดไปตลกอย่างเดียว ผมก็แค่ยังไม่อยากรักใครจริงๆนี่ ผมจริงจังกับความรักนะครับ เลยไม่อยากตอบรับสุ่มสี่สุ่มห้า  ให้ผู้หญิงเจ็บในวันนี้ ดีกว่าผู้หญิงเจ็บในวันหน้า เพราะผมต้องบอกเลิกเธออยู่ดี เห้อ หล่อกลุ้มว่ะ (หล่อเกรียนด้วย)

“ ไอ้เลว สาวก็มีมาจีบกูเหอะ ถึงจะไม่มากเท่ามึง แต่กูโสดเป็นเพื่อนมึงต่างหาก รอมึงก่อนโว้ยย 555 ” สิงโตเถียงกลับข้างๆคูๆ หัวเราะไปเหอะมึง

“ คิดๆดู มึงก็ปฏิเสธซะทุกรายเหมือนกูนั่นแหละ ที่จิงมึงหล่อมากนะเว้ยย ลองไปจีบคนที่มึงชอบดูซักคนดิ ” ผมว่ามันกลับ มันดูหลบสายตาเหมือนมีความลับ ผมว่ามันคงจะแอบคุยกับใครอยู่แล้วรอเปิดตัว ยังไม่บอกผมก็ได้

“ ถึงป้ายละ แยกกันตรงนี้ละกันนะ เจอกันพรุ่งนี้โว้ยย ” สิงโตรีบลงไป บ้านมันลงก่อนผมป้ายนึงน่ะ

 

 

===Pun===

“ พ่อครับแม่ครับ พรุ่งนี้ผมต้องย้ายไปบ้านเค้าแล้วนะครับ อวยพรให้ผมด้วยนะครับ หวังว่าเค้าคงจะไม่ใจร้าย แล้วผมสัญญา ว่าจะไม่ทำตัวเป็นปัญหา จะขยันทำงานครับ ” ผมกราบลงภาพถ่ายของพ่อกับแม่ ท่านจากผมไปตั้งแต่ยังเด็กเพราะอุบัติเหตุทางเครื่องบิน

“ โชคดีนะหลาน ลุงกับป้าขอให้ปุนเข้ากับเพื่อนใหม่ได้เร็วๆนะ ตั้งใจเรียนนะ ”

วันนี้ผมโตมาได้เพราะลุงกับป้า ท่านไม่มีลูกจึงรับเลี้ยงผมได้ แต่รายได้จากการทำสวน ก็ไม่ได้มีมากมาย ท่านมีเพื่อนรักอยู่กรุงเทพคนหนึ่ง จึงฝากผมไปอยู่ด้วย หวังให้อยู่ดี มีการศึกษาที่ดี และไปช่วยอยู่เป็นเพื่อนลูกชายเค้าด้วย เห็นว่าชื่อเจ หวังว่าเราจะเข้ากันได้ดีนะ เพราะผมก็รุ่นเดียวกับเขาเลยนี่

“ ผมจะกลับมาเยี่ยม ป้ากับลุงบ่อยๆนะ จะซื้อของมาฝากเยอะๆเลย ” ผมว่าพลางยิ้มแฉ่ง เพื่อคลายความกังวลให้กับลุงและป้า ผมไม่เครียดอยู่แล้วแหละ ผมเข้ากับคนง่ายจะตาย

 

สนามบิน

เช้าวันหยุดนี้ ผมอารมณ์เสียมาก ต้องตื่นแต่เช้ามารอรับใครก็ไม่รู้ที่สนามบิน นี่พ่อล้อเล่นรึเปล่า จะเอาลูกของเพื่อนมาอยู่ด้วย โดยไม่บอกผมล่วงหน้าเลย น้ำเสียงที่พ่อพูดถึงปุน พ่อเป็นห่วงมัน รักมันมาก บอกให้ผมดีกับมัน ของทุกอย่างของผมต้องแบ่งให้มันด้วย มันเป็นใคร ทำไมพ่อต้องไปแคร์มันขนาดนั้นวะ ผมรู้สึกไม่ชอบไอ้นี่เลย เท่านั้นยังไม่พอ พ่อให้ผมแบ่งห้องนอนให้มันใช้ด้วยอีก ผมจะบ้า!! นี่ผมโตแล้วนะ ไม่ใช้ห้องกับใครหรอก ถ้าเจอนายปุน ผมจะทำให้มันไม่อยากอยู่บ้านผมอีก ผมไม่ยอมให้พื้นที่ส่วนตัวของผมถูกแย่งไปเด็ดขาด!!!

ผมยืนถือป้ายชื่อปุน ไม่นานก็มีคนเดินเข้ามาหาผม คงเป็นนายสินะ

“ เฮ้ หวัดดี เจใช่มั้ย ขอโทษที เราสลับกระเป๋ากับคนอื่นเลยเสียเวลานิดหน่อย นายรอนานรึเปล่า ” ผู้ชายซึ่งน่าจะเป็น นายปุน ทักทายผมด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร คิ้วเข้มๆ จมูกโด่งเป็นสัน ปากแดงอิ่ม เตี้ยกว่าผมนิดหน่อย หน้าตามันหล่อดีแฮะ ใบหน้าเปื้อนยิ้มนั่นดูเป็นคนขี้เล่น ถ้ามันอยู่โรงเรียนผม ไอ้นี่มันอาจจะฮอตกว่าผมเลยก็ได้

“ …..นิดนึง เอ่อ…รีบขึ้นรถเถอะ ” ผมเผลอมองหน้ามันนานไปหน่อย จนตอบช้าไป ผมว่ามันคงรู้ตัวว่าผมมองอยู่ ปกติผมจะเป็นฝ่ายถูกมองมากกว่านี่ ผมเริ่มทำตัวไม่ถูก จึงรีบเดินหนีไปที่รถอย่างไว

 

ในรถ

“ นายขับรถเร็วจังแฮะ….แต่ก็ดีนะ เราก็ชอบความเร็ว ” ปุนพยายามชวนผมคุย มันพยายามมากที่จะเป็นเพื่อนกับผม เสียใจโว้ย กูมีเพื่อนพอแล้ว ไม่อยากมีเพิ่ม ที่สำคัญผมกำลังจะบอกมันให้ย้ายออกจากบ้านผมด้วย

“ ฟังนะ ปุน มึงอยู่ห้องกูไม่ได้ มึงต้องหาที่อื่นอยู่ เข้าใจนะ ” ผมเปิดประเด็น พูดตรงๆเหมือนอย่างเคย มันอาจจะแรงหน่อย แต่ก็จะได้เคลียร์ไง สีหน้ามันดูเปลี่ยนไป ดูเหมือนมันจะไม่พยายามเป็นเพื่อนกับผมแล้ว

“ เราก็ไม่ได้อยากอยู่กับนายหรอกนะ แต่มีเหตุจำเป็น เราเลยต้องอยู่ ” ปุนตอบ สีหน้าเย็นชา

“ ปัดโธ่โว้ยย ไม่อยากอยู่ ก็ไม่ต้องอยู่ไง ไมพูดยากจังวะ ” ผมสบถ เพราะอารมณ์เสียสะสมมาตั้งแต่เช้าแล้ว

ถึงบ้านพอดี พร้อมเลี้ยวรถเข้ามาจอดในบ้าน

ทันทีที่รถจอด ไอ้บ้าปุนรีบลงรถ ขนของขึ้นห้องผมอย่างสบาย พลางร้องเพลงไป ผมอยากจะเตะมันจริงๆ ไอ้กวนส้นเอ๊ยย ห้องกูนะเว้ยห้องกู!!

 

ผมรีบขึ้นไปในห้อง พื้นที่ครึ่งนึงถูกแบ่งเป็นของมันเรียบร้อย ทำไมมันไวนักวะ ของของผมที่อยู่ฝั่งมัน มันก็เขี่ยมาไว้ตรงพื้นที่ผม รกไปหมด นี่มันไม่เกรงใจกันเลยหรอวะ ไอ้บ้าเอ๊ยยย

 “ เส้นสีแดงนี่…” มันถือวิสาสะลากเทปสีแดงแปะพื้นเพื่อแบ่งอาณาเขตของมัน

“ ห้ามนายล้ำเข้ามาเด็ดขาด ไม่งั้นเราเอาเรื่องแน่ ” ปุนพูดเหมือนมันมีกรรมสิทธิ์เท่ากันกับผม นี่ผมเป็นลูกเจ้าของบ้านนะเห้ยย

“ ไอ้ปุนนน!!! มึงงงง!!! ”  ผมเข้าไปจะต่อยมันด้วยอารมณ์ชั่ววูบ ปรากฏว่ามันเร็วกว่า มันกลิ้งตัวนอนไปห่างจากผม ท่าทางหนีของมันดูติงต๊องชอบกล ถึงอย่างนั้นมันก็ทำเอาผมเสียหลักที่เงื้อหมัดไปโดนลมแทนที่จะโดนหน้ามัน ผมทรงตัวไม่อยู่จึงล้มลงไปทับตัวมันที่นอนกลิ้งอยู่ อ๊ากกกกกกก

 

ผมเคยจินตนาการถึงช่วงเวลาที่ผมเฝ้าฝันให้เป็นจริงซักวัน ผมคร่อมอยู่บนตัวผู้หญิงคนหนึ่ง แล้วผมก็โน้มใบหน้าของผมลงไปใกล้ใบหน้าเธอ แล้วเราก็…

 

แต่ว่านี่! มันต่างกันตรงที่ผมคร่อมอยู่บนตัวผู้ชายนะโว้ยย ทำไมต้องเป็นไอ้บ้านี่ ที่มาแทนผู้หญิงในจินตนาการคนนั้นในท่าแบบนี้ด้วยวะ

 

ไอ้ปุนก็มีสีหน้าตกใจไม่แพ้กัน มันรีบผลักผมออก ส่วนผม พอทรงตัวได้ก็รีบยันตัวลุกขึ้นออกห่างจากตัวมัน อึ๋ยยย!! เมื่อกี้เราแทบจะแนบเนื้อกันไปหมดทุกส่วนแล้ว แถมผมยังทำมือโอบมันด้วยอ้ะ กูจะบ้า! ขนลุกโว้ยยย!!

 “ บอกแล้วไง ว่าอย่าล้ำเส้น เพิ่งพูดไปหยกๆ นายฟังรู้เรื่องรึเปล่าห๊า ” ปุนโวยวายใส่ผม ผมเพิ่งจะพยายามต่อยหน้ามัน ทำไมมันไม่กลัวเลย ตัวมันก็เล็กกว่าผม แถมยังมาแหวใส่ผมอีก มันเองก็ฟังไม่รู้เรื่องเหมือนกันแหละ ผมบอกให้หาที่อื่นอยู่ แต่มันรีบปรี่เข้าห้องผมเลยนะ

“ ไอ้บ้านี่ ห้องนี้ไม่ใช่ของมึงนะเว้ยย ถ้าพ่อมา มึงได้หาที่อยู่ใหม่แน่ๆ ” ผมตะโกน พร้อมกับขู่มัน ผมรู้ว่าพ่อรักผมมากขนาดไหน พ่อไม่เคยบังคับผมได้หรอก ผมมักทำให้พ่อตามใจผมได้สมอ และครั้งนี้ ผมต้องหาเหตุผลที่เหมาะสม ที่ทำให้มันต้องเด้งออกจากบ้านนี้ให้ได้

 “ โอ๊ยย กลัวจะตายละ อย่าทำได้แค่ขู่นะ ” มันกววนผมอีกแล้ว แลบลิ้นใส่ผมเหมือนเด็กๆ ไอ้นี่มันติงต๊องได้โล่เลย คอยดูละกัน หึหึ ผมชี้หน้ามันเหมือนฝากไว้ก่อน

-----------------------------------------------------------------------------

จบตอน 1 นี่เป็นเรื่องแรกในชีวิต และอาจเป็นเรื่องสุดท้าย ฮ่าๆๆ

สาเหตุที่แต่ง มาจาก เราไปหาฟิคมาอ่าน รู้สึกอ่านแล้วไม่ค่อยถูกใจ บางทีอยากให้เนื้อเรื่องเป็นอย่างนั้น อย่างนี้มากกว่า มีไม่กี่คนที่แต่งสนุกจริงๆ ฟิคหหนุกๆนั้นหายากจริงๆว่ามั้ย

ก็เลยคิดว่าลองแต่งดูดีมั้ยวะ ปรากฏว่า....มันยากมากกก จริงๆ - -

มันถึงได้เป็นเรื่องแรกและเรื่องสุดท้ายไง 5555

ใครหลงเข้ามาก็วิจารณ์ได้นะ

รับฟังทุกคำติชมเลย